Marokkaanse Bruiloft

Een Marokkaanse bruiloft is heel anders dan een Nederlandse.

Natuurlijk vraagt elke bruiloft veel organisatie en planning maar dat geldt zeker voor een Marokkaanse bruiloft in Nederland. Er zijn talloze uiteenlopende zaken waaraan je moet denken.

Een Marokkaanse bruiloft in Nederland duurt over het algemeen twee dagen. Terwijl de meeste Marokkaanse bruidsparen vooraf al voor de Nederlandse wet getrouwd zijn, wonen ze nog niet samen in hetzelfde huis. Dit burgerlijke huwelijk wordt zeker zes maanden voor de echte bruiloft gesloten, zodat het bruidspaar alle tijd heeft om hun moslimbruiloft voor te bereiden.

Een Marokkaanse bruiloft bestaat uit twee delen. Vandaar ook dat er twee dagen voor het huwelijk worden uitgetrokken.
 In Marokko is het de gewoonte dat de bruid vijf dagen voor de bruiloft naar het badhuis, de hammam, gaat. Dit is een uitgebreid ritueel waar oudere vrouwen uit de familie en eventueel ook wat nieuwsgierige buurvrouwen de bruid vergezellen om haar te wassen.

Dag één: hennadag

Op de eerste dag is de familie van de bruid  gescheiden van die van de bruidegom en wordt er een henna-avond gehouden. Voor de familie van de bruid is dit het moment om afscheid van haar te nemen. De bruid draagt een eenvoudige witte jurk en (meestal) een sieraad, dat haar moeder tijdens haar henna-avond ook heeft gedragen. Bij de bruid wordt dan rond middernacht henna aangebracht op de voeten en handen. Bij Berberse feesten wordt gezongen tijdens dit ritueel.

Ook de bruidegom krijgt henna, maar dan alleen op zijn handpalm en pink. Hij is gekleed in een witte djellaba waarvan hij gedurende de hele ceremonie de capuchon op zijn hoofd draagt.

Aan henna wordt in islamitische landen een bijzondere kracht toegekend. Bij een trouw ceremonie zou dit kwade geesten verdrijven, waardoor de bruid met een gerust hart het huwelijk in kan gaan. Daarnaast wordt de henna gebruikt als versiering voor de handen en de voeten. Het kan simpelweg worden opgebracht, maar er zijn tegenwoordig ook schoonheidssalons die de meest prachtige versierselen kunnen aanbrengen door gebruik te maken van een kleine injectiespuit zonder naald. Het resultaat is vaak verbluffend.

De bruidegom

Zoals eerder gezegd is de bruidegom gekleed in een witte djellaba.  Daaroverheen draagt hij een witte ‘serham’ (een soort cape) en aan zijn voeten heeft hij platte puntschoenen.
 Om zijn pink krijgt hij een touwtje waar een zilveren muntstuk aan is bevestigd. Hierna wordt de bruidegom stap voor stap naar buiten geleid. De vrouwen joelen hun opzwepende “joeojeoejoejoe” kreten waarna de mannen de Arazik zingen. In sommige families wordt dit zeven maal herhaald, maar in de meeste gevallen slechts één maal. Na dit ritueel krijgt de bruidegom henna rond zijn pink.

De bruid

De bruid draagt een wit kleed met daaronder witte muiltjes. Haar haar draagt ze los met een scheiding of in twee vlechtjes. Op haar voorhoofd draagt ze een zilveren muntstuk met daarover een kort hoofddoekje. Tenslotte wordt de rejza,  een lange sluier,  over het hoofd en gezicht van de bruid gedrapeerd. Een oud ritueel, bedoeld om de bruid haar tranen te laten verbergen voor de omgeving tijdens het aanbrengen van de henna.  Waar de bruid plaats neemt wordt een mooie witte doek gelegd. Wit staat voor reinheid. Traditiegetrouw draagt de bruid op een henna-avond geen make-up, maar ook dit is niet overal en altijd hetzelfde.

 

Dag twee: de trouwdag

De tweede dag is de officiële trouwdag. Op deze dag draagt de bruid een “gewone” bruidsjurk, zoals je die in elke bruidswinkel kunt kopen. De bruidegom haalt zijn bruid op bij haar ouderlijk huis, begeleid door een stoet luid toeterende auto’s. Op de auto van de bruidegom prijkt een Marokkaanse en een witte vlag. De moeder van de bruidegom wacht het bruidspaar op met een bord vol zoetigheid waarvan het paar om beurten naar familie en genodigden strooit. Daarna neemt het bruidspaar ieder een vinger honing. Tenslotte geven ze elkaar een dadel en melk.

Soms gaat het paar eerst foto’s maken om daarna naar de feestlocatie te gaan, die ze, begeleid door traditionele zang en muziek statig binnen schrijden om zich door de gasten  te laten bewonderen. In de zaal staan speciale zetels op ze te wachten: de zogenaamde ‘koningsstoelen’. Na even gezeten te hebben gaat de bruid zich omkleden en wordt het hele ritueel een aantal keren herhaald.

Elke keer verschijnt de bruid in een andere jurk, geheel in Marokkaanse traditie. De gedachte hierachter is dat, hoe meer jurken de bruid draagt, hoe groter de bruidsschat zal zijn.
 Dit zijn doorgaans schitterende rechte jurken, rijkelijk versierd, die met een speciale bijpassende riem op maat gehouden worden.  Als ware vorsten worden worden bruid zowel als bruidegom vaak  binnengedragen in een ‘amaria’.

Aan het eind van de dag draagt de bruid weer dezelfde jurk als aan het begin van de dag. Dan is het moment aangebroken waarop de ringen worden uitgewisseld. Hierna  krijgt het bruidspaar een aantal vragen te beantwoorden, zoals of de bruid een bruidsschat heeft ontvangen.

De bruidsschat bestaat uit een geldbedrag en is verplicht bij een Marokkaanse bruiloft. Het geld dat de bruidegom zijn bruid schenkt, dient zij aan zichzelf te besteden, dus bijvoorbeeld aan sieraden of kleding. Het is verboden om het geld uit te geven aan zaken van huishoudelijke aard.
Een bruidsschat staat symbool voor de financiële zelfstandigheid van de bruid in het huwelijk.

Daarna snijdt het bruidspaar de taart aan en wordt hiervan uitgedeeld. Hierbij worden dadels gegeven en melk. Dadels staan symbool voor vruchtbaarheid en melk staat voor reinheid en maagdelijkheid.